|
|
 |
|
|
|
|
 Amerikanen en voetbal: het blijft een ongemakkelijk huwelijk. Slechts een keer wist een lokaal team echt een massapubliek te bereiken, en dat was tijdens de hoogtijdagen van The New York Cosmos. |
 |
|
| |
door: Mark van den Tempel |
|
| Login om jouw cijfer te geven |
|
ij die naam denken wij gelijk aan Johan Cruijff, die na zijn Barcelona-jaren nog een tijdje bij de Cosmos mocht schitteren. Cruijff is een van de topvoetballers die aan het woord komen in Once in a Lifetime, een amusante documentaire over de opkomst en ondergang van The New York Cosmos. De ploeg die begin jaren zeventig nog deelde in de malaise die het Amerikaanse voetbal was, vond een weldoener in de persoon van mediatycoon Steve Ross. De eigenaar van Warner Communications had onbeperkte middelen om zijn grote droom te verwezenlijken: een volwassen Amerikaanse voetbalcompetitie.
Die middelen werden massaal ingezet om het kwijnende team uit New York respectabel te maken. Zo was het Ross' idee om Pele te contracteren. Een meesterzet, want de Braziliaanse legende trok zoveel bekijks dat al snel nationale sportzenders de club ontdekten. Meer internationale topspelers volgden, zodat op een gegeven moment de Cosmos zelfs het splinternieuwe Giants Stadium wist te vullen.
De beide makers plaatsen hun docu nadrukkelijk in de sfeer van de seventies, zodat de split screens en funk-hits je om de oren vliegen. Maar het past bij het verhaal, zeker als de spelers van The Cosmos het goede leven ontdekken. Dat leidt tot de nodige seks, drugs en rock 'n roll, plus een eigen tafel in Studio 54. Omdat Once in a Lifetime vooral mikt op Amerikaanse kijkers, zit er uitleg bij die ons Europeanen een beetje overbodig aandoet. Tegelijk leren we eindelijk waarom Amerikanen niet van voetbal houden: er zitten te weinig momenten in een wedstrijd om een hotdog te kopen. Leuke film. |
|
|
|
| |
|
|
|
|
Er zijn nog geen berichten gepost. |
| |
|
| Log in om een reactie te plaatsen |
 |
|
|
|
|
omhoog  |
|
|
