De keuze voor Brugge is hoe dan ook geïnspireerd te noemen. Terwijl Ray met zijn ziel onder de arm loopt, geniet de al wat oudere en meer filosofisch aangelegde Ken met volle teugen van al het fraais dat de Belgische provincieplaats te bieden heeft op het gebied van kunst en architectuur. Ray komt pas weer een beetje tot leven als hij op de set van een Nederlandse (!) film kennis maakt met de knappe Chloë (Clémence Poésy), die hem een gezellig avondje uit belooft. Maar Chloe is ook niet helemaal wie ze lijkt en vanaf dat moment lopen de zaken steeds verder uit de hand, totdat Harry - Fiennes in zijn gemeenste rol ooit - zelf ten tonele verschijnt en er in Brugge dingen gebeuren die in geen enkele toeristische gids zullen worden aangeprezen. In Bruges begint namelijk als een karakterstudie en eindigt met een orgie van geweld. En hoewel het niet makkelijk zal zijn om een publiek te vinden dat beide aspecten evenzeer waardeert, is In Bruges als geheel een bijzonder vermakelijke en geslaagde film.