Ook Peter Jackson was in 2002 gegrepen door het boek van Alice Sebold. Hij zag in de bovennatuurlijke bestseller de mogelijkheid om iets geheel nieuws te proberen. Het eerste deel van The Lovely Bones oogt dan ook geïnspireerd. Met een kleurenpalet dat doet denken aan verbleekte polaroidfoto's uit die tijd schetst Jackson een fraai beeld van een jong Amerikaans gezin (mooi gespeeld door Mark Wahlberg, Rachel Weisz en Susan Sarandon) in de jaren 70. Knap is ook hoe Jackson daarna de film volledig doet omslaan. De moord op Susie, hoewel minder expliciet dan in het boek, is een intense, schokkende scène.

Maar vervolgens kan Jackson de goede toon niet meer vinden. Het leukste personage, Susie, kijkt vanuit het hiernamaals toe en heeft nauwelijks nog invloed op de gebeurtenissen. De nabestaanden worstelen met hun verlies, en vader en zus gaan op zoek naar de dader, maar de film wil maar niet spannend worden of ontroeren. Jackson concentreert zich hier vooral op het produceren van mooie kitschplaatjes. Het hiernamaals ziet eruit als het poëziealbum van een veertienjarige, en helaas ontstijgt het drama in de film dat niveau ook niet. Rozen zijn rood en Susie is dood, maar van een regisseur als Peter Jackson hadden we toch meer verwacht.