In het Okura Hotel weet niemand waar Russell Brand uithangt. Is hij terug naar zijn verloofde Katy Perry in het Amstel Hotel? Is hij vegetarisch gaan lunchen in de stad en de tijd vergeten? Doet hij zijn yoga? Eenmaal aangeschoven is het lastig te zien waar zijn personage Aldous Snow in Get Him to the Greek eindigt en Russell begint. Brand is gewoon zelf een rockster, met zijn blote voeten, veelvuldig gebruik van het woord ‘brilliant', lotushouding en twee nonchalant op de grond gegooide Blackberry's. Maar wel de meest erudiete, charmante en zelfrelativerende rockster die je je kunt wensen. Zijn antwoorden zijn nooit voorgeprogrammeerd, meer hardop gesproken gedachtenstromen. Okay, we go with the flow... 

Russell, hoe was je dag? 'It was brilliant! Ik ben geïnterviewd over mezelf en deze film, toen heb ik gemediteerd, gesport met een strenge Hollandse vrouw, die bijna geen Hollandse kon zijn, zo streng was ze. Ik durfde het haar niet te vragen, misschien was ze wel Duits...'

Heb je baat bij yoga? 'Wel, de functie van yoga is om de geest, het lichaam en het verstand te verenigen. En meer is er niet, toch? Tenzij ons bewustzijn ons toegang verschaft tot het universum! Of ik dat wil? Natuurlijk, wat zou ik anders willen? Nog meer schoenen?'

Was in een band spelen ooit een jeugdfantasie? 'O, zeker. Ik en mijn neven rotzooiden ooit wel eens met gitaren, en zongen liedjes van Radiohead en Oasis in het donker, maar het is nooit iets geweest waar ik anderen aan zou willen blootstellen. Misschien als Noel Gallagher zoveel zelfinzicht had weten op te brengen, we zijn laatste platen niet hadden hoeven uitzitten.'

Aldous Snow zou de derde Gallagher-broer kunnen zijn. 'Noel is de enige rockster met wie ik echt bevriend ben, maar hij lijkt niet op Aldous. Als komiek vind ik het heel lastig om oprecht te zijn. Als ik mezelf dan hoor praten vind ik het al snel pretentieus. Toen ik Aldous Snow speelde probeerde ik me voor te stellen dat ik me niet bewust was van mijn eigen pretenties. Zelf heb ik een messias-complex, kijk maar! (trekt zijn T-shirt recht, waarop Jezus hem in volle aanbidding aanstaart), Kijk, dat vind ik reuze geestig. Maar Aldous kan niet zo goed relativeren, dus ik moest mijn eigen gevoel voor humor uitschakelen.  

In de film verbergt Aldous zijn drugs in de kont van Jonah Hill... 'Dat zou ik nooit hebben gedaan! Ik vertrouwde niemands kont mijn drugs toe, alleen de mijne!'

Je vindt het niet vervelend om over je drugsverleden te praten? 'Ik ben nu acht jaar herstellende, ik heb er geen moeite mee om er over te praten. Dat is juist onderdeel van je genezing, en ik vind het een prettig idee dat mensen die worstelen met wat voor vorm van verslaving dan ook er iets positiefs en nuttigs uit kunnen halen. Veel is natuurlijk treurig, maar daar legt ik nooit de nadruk op. Humor is immers een wezenlijk onderdeel van komedie, heb ik in de loop der tijd geleerd.'

Het is dus niet pijnlijk om een verslaafde te spelen? ‘Nee, het is maar doen alsof. Het verkeren in een fictieve context bracht wel eens echte emoties boven, maar nooit zo sterk dat ik er mijn huidige leven voor op het spel wilde zetten. Soms roepen bepaalde plaatsen sterke herinneringen op, en een mens heeft nu eenmaal de neiging om het verleden te redigeren naar eigen goeddunken. Zo heb ik van Amsterdam alleen maar goede herinneringen, zoals uitbundige fellatio in benauwde ruimtes onder invloed van merkwaardig genaamde marihuana en zo... Terwijl ik heel goed besef dat er ook akelige dingen geweest moeten zijn. (Krijgt inval van akelig ding). Zoals toen de Duitse politie me fouilleerde na een bezoek aan Nederland, terwijl ik drugs bij me had. Ik heb ze toen geloof ik weten af te leiden met een saai verhaal over bouwwerkzaamheden. En gelukkig maar, want van alle Europese politie zou ik het minst graag overgeleverd zijn aan de Duitse.'